|
De laatste indtructievlucht.
Nou, een stukje over Snoerie. Bijna
was ik er onderuit gekomen –ik ben niet goed in het
schrijven van dit soort stukjes- , maar toen ik gister
zijn laatste instructiestart mocht vliegen wist Mieke me
al snel te vinden!
Mijn moeders ervaringen met jou schijnen veel heftiger
te zijn dan die van mij. Snoerie, mutsen en vliegen ging
nou eenmaal niet samen! Maar, als je je mond hield
tijdens de vlucht zou het goed gaan. Helaas lijk ik wat
dat betreft een beetje op mijn vader: als iemand
commentaar levert dan kán ik mijn mond niet houden! Ik
moet dan weten hoe & wat & waarom.
Gelukkig geeft Snoerie zijn
commentaar altijd in een vraag: “Mag ik weten waarom je
dat zo doet?” En als je dan antwoord geeft bevalt hem
dat soms wel, maar soms ook niet. En als het laatste het
geval is, dan moet je het anders doen.
Zo begon ook zijn laatste
instructievlucht met mij: “Wil je je laatste
instructiestart met mij maken?”- “Waarom wil je dat?” –
“Nou, dat lijkt me leuk, en gezellig!” – “Oh.” En weg
waren we. Bovenin een beetje gekletst; over het weer,
het uitzicht en de doellandingswedstrijd van diezelfde
dag. Een heerlijk rustig avondvluchtje was het. Na de
vlucht werd ik zelfs getrakteerd op een “Heel goed.”
Waar ik –van Snoerie afkomende- best trots
op was!
Hartstikke fijn dat ik van je
laatste instructievlucht een hele goede heb mogen maken
. En ook al hebben we niet veel gevlogen samen, ik hoop
toch dat je me nooit zult vergeten.
Marte Fekkes |
