|
Het
was voorjaar in de jaren ’80, buiig en koud maar, zoals
we Snoerie kennen, het was vliegbaar. Ik was DBO-er en
was aan de beurt om in de Ka-7 te vliegen en Snoerie was
mijn instructeur. Nadat de kabel strak was en wij weg
werden getrokken begon het tijdens de start te sneeuwen.
Ondanks dat verliep de start voor mijn begrip normaal.
Wij waren aan de rand van een sneeuwbui gestart. Toen we
los waren van de kabel hoorde ik achter mij:
“doorvliegen” wat volgens kenners betekent rechtuit
vliegen. Dus wij vlogen richting Westdorpe rechtuit. Aan
de rand van de bui bleek dat een logge Ka-7 in deze
turbulentie moeilijk te besturen was. Ik voelde mij niet
op mijn gemak want ik had van de jongens van de Doerak
gehoord dat je niet in de regen moet vliegen, laat staan
in de sneeuw. Daar zat ik dan met deze wetenschap, geen
zicht vanwege de sneeuw, rechtuit vliegen weg van het
veld met een kist die niet precies doet wat jij wlit en
Snoerie maar roepen “doorvliegen”!
Ik
vond het niet meer leuk, zei dit tegen Snoerie en zei
bovendien dat ik niet meer vloog. Dit leverde het nodige
gefoeter achterin op maar voor hem zat er niets anders
op dan zelf te gaan vliegen. Uiteindelijk kreeg de
meester gelijk want toen we meer in het midden van de
bui zaten werd het rustiger en moest ik weer zelf
vliegen. Toch heeft Snoerie de KA-7 geland, voor mij was
het te turbulent. Zo zijn we weer netjes geland op het
veld. Op de grond aangekomen vertelde Snoerie mij dat je
beter midden in een bui kan vliegen dan aan de rand om
dat et aan de randen veel turbulenter is. Ik was blij
dat ik weer aan de grond stand. Snoerie bromde nog wat
na omdat ik boven niet meer wilde vliegen. Ik besloot
die dag om met slecht weer niet meer te gaan vliegen.
Anja
|
