Bult op m'n kop

Het was ergens in de jaren negentig, toen ik met Snoerie een vluchtje zou maken. Ik was al in het trotse bezit van een
zweefvliegbewijs, maar nam meer dan de gemiddelde zweefvliegbewijshouder af en toe een instructeur mee.

Het was niet zonder reden dat ik dat deed. Het kwam nogal vaak voor, dat ik tijdens een solovlucht in een Ka8, spoedig weer aan de grond stond. De Ka8 is een nogal gevoelig vliegtuig en ik werd knap zenuwachtig van dat ding. Dit gebeurde altijd als er goede thermiek stond. Als ik een tikje voelde, dan ging ik wel de bel in, maar vloog dan te hard en te vlak. Dit versterkte dan  het turbulentie gevoel, waardoor ik nog vlakker en sneller ging vliegen.Snoerie zou wel eens met mij meevliegen, om dat probleempje op te lossen.

Helaas is de Ka8 wat krap om Snoerie en mij het zwerk in te gooien, dus kozen we voor de Ka7. We gingen soepeltjes omhoog aan de lier. Direct na het loskoppelen hadden we een belletje te pakken. Snoerie zou de kist wel even omhoog draaien en aldus geschiedde. De volgende bel zou ik doen en zodoende koerste we richting NSM waar nog meer thermiek zat. Door de aanmoedigingen en geruststellende woorden van Snoerie ging de Ka7 mooi omhoog, zonder dat ik te vlak of te hard ging.. “Zie je nou wel, er is niks aan en er gebeurt .....” Een harde klap (mijn hoofd tegen de kap van de Ka7, ondanks dat ik goed in de riemen zat),  maakte een einde aan de zin van Snoerie.  We waren blijkbaar in een luchtzak terecht gekomen en een eindje naar beneden gevallen. 

Snoerie hield zich even stil, maar toen hij merkte dat ik hier wel om moest lachen, merkte hij droogjes op: “Dat was pas turbulentie!”  De rest van de vlucht kan ik mij niet meer herinneren, maar deze tik vergeet ik nooit meer.

Kees den Boer

Terug     Home