|
Een oud Engels spreekwoord zegt: "I never saw a Dutchman pissing alone." We waren op zweefvliegkamp in Teuge. Ik stond achter de startplaats. Leen Walraven, onze instructeur, kwam erbij staan. Twee krachtige stralen. De koeien in de wei achter het veld keken ervan op. "Snoerie, één krat bier als je op de schrikdraad pist," riep Leen, zorgvuldig sturend. Snel verdiend dacht ik.
Een pijnlijke scheut drong, met lichtsnelheid, als een brandende priem mijn gevoelig instrument binnen. Een bliksemsnelle operatie zonder verdoving door een krankzinnige professor? Een hevig marteling van een dronken vijand? Een combinatie daarvan? Niet langer dan een seconde duurde het. Wat overbleef was een brandend onderlijf. Ik sloeg dubbel en zocht met mijn handen naar de overblijfselen, gelijk een voetballer die op zijn gevoelige plek wordt geraakt. Allemachtig, wat doet dat zeer. Leen stond nog naast mij. Ik de verte hoorde ik hem lachen, proesten en roepen: "Verdiend!!!!!!" Verdwaasd keek ik op, beiden hadden we tranen in onze ogen.
.
|
