|
Zevenendertig jaar geleden waren we met een aantal leden van de Eindhovense Aero Club op bezoek bij Lon en Willem van Dop in Nuenen. Ze waren pas getrouwd. Bovendien hadden ze een nieuwe woning. Reden genoeg voor een leuke avond en een flinke deuk in de drankvoorraad van Willem. Onze hoofden gingen zweven en rap rolden de sterke verhalen over de wangen. Zo was Willem op zijn laatste overlandvlucht in de landing met de rechtervleugel van zijn Grunau Baby in een hooiberg blijven steken. Nog zonder mooie rijpe boerendochter die in het hooi zonnend lag te wachten op een avontuur. Pas veel later werd zij in het verhaal verweven. Willem was immers pas getrouwd. Een serieuze zaak die tijd.
Ik vertelde hoe Martin Heesakkers en ik op een zondagmiddag de voetbalclub van Hilvarenbeek aan de overwinning hadden geholpen. We vlogen met de Ka-7 bij Hilvarenbeek op zoek naar thermiek. Helaas, we zakten en zakten. Er lag een mooi landingsveld vlakbij een sportpark. Op circuit schreeuwden we vanuit de lucht naar voetballers. De keeper van de tegenpartij maakte een fout. Hij keek omhoog. Pats. Eén-nul. De score werd even later bevestigd door de plaatselijke politie. Met loeiende sirenes en zwaailichten waren zij dwars door een maïsveld komen aanrijden op zoek naar slachtoffers.
Pas tegen middernacht waren we toe aan de onvermijdelijke bezichtiging van de trots van Lon en Willem. Onze benevelde koppen raakten verzeild op zolder. In de hoek stond een oude kast. De deur stond op een kier. En daaruit stak de mouw van een trouwjurk. De trouwjurk van Lon. Maagdelijk wit. Lon kwam de trap op. "Snoerie," riep ze hard "blijf van mijn trouwjurk." "Ik wil allen maar kijken of de jurk Anneke past." Ik kende mijn Anneke pas enkele maanden en zag haar al schitteren in de mooie jurk. "Je mag hem zelf passen, maar dan moet je er ook mee naar het dorpscafé. En dat komt dan goed uit, want het bier is bijna op." Jan Smits, een kop groter dan ik en gekleed in een donker pak werd gebombardeerd tot bruidegom. Ik hees me in de jurk en bereikte heelhuids de huiskamer. Er werd wat afgelachen bij het schminken en het passen van de sluier. Twee grote sinaasappels completeerden het verse bruidje.
Te voet vertrokken we met zijn allen naar de kroeg. Zo'n 10 minuten gaans. Een lange tocht op hoge hakken. Het zwaaien en toeteren onderweg ging over in een overweldigend "Lang zullen ze leven" toen we het dorpscafé betraden. Het was drukker dan verwacht. Er werd gezongen en gedanst. De bruiloftssfeer werd nog vergroot toen Willem een rondje gaf. Men doorzag ons niet. Dankzij het pak van Jan, de sluier, de sinaasappels en de hoge hakken. Alleen de barkeeper had argwaan.
Plotseling maakte een klein manneke zich los van de dansvloer. Hij feliciteerde mijn man Jan, gaf mij een hand en wilde vervolgens gaan zoenen. Die spontane uiting ging me te ver. We zouden ook betrapt worden op ons bedrog. Ik pakte hem vast en riep met benepen stem: "Kussen wil ik niet, maar je mag wel een keer in mijn tieten knijpen." Stomverbaasd en verbouwereerd draaide het ventje zich om. Maar goed ook, hij zou de jurk van Lon voorgoed hebben verpest. De barkeeper had er genoeg van. Hij zei niets maar liet duidelijk merken dat we niet langer gewenst waren. We vertrokken weer onder een luid klinkend "Lang zullen ze leven."
We liepen terug. Luidruchtig als een stel kwajongens. Ik kreeg spijt dat ik niet in het café naar het toilet was gegaan. Maar welk toilet had ik moeten kiezen? Ik stopte, trok me terug in de struiken en dacht aan de monniken in het Trappistenklooster. Zij drinken ook bier. Gaan zij zitten of trekken ze de pij omhoog? Ik besloot tot het laatste.
In het grote huis achter de struiken werden gordijnen van een slaapkamer opzij geschoven. Er stond een vrouw nieuwsgierig te loeren. Ze bewoog haar lippen. "Klaas, kom toch eens kijken………. Er staat een bruidje in de struiken." Klaas lag al in bed. "Nou en, jij hebt altijd wat." Klaas bleef liggen. "Klaas, maar ze staat te plassen!!!!!!!!" "De wereld verandert, het moet toch niet veel gekker worden," mompelde Klaas.
Voorzichtig schoof ze even later onder de lakens en vlijde zich dicht tegen Klaas. Hij lag zachtjes te snurken. Ze legde haar hand op zijn middel. Klaas snurkte verder. Ze draaide zich om en sloot haar ogen. Ze viel in slaap. Op zoek naar een droom uit een ver verleden.
.
|
