|
Luchtmacht Vliegopleiding 1960. Het was mijn achtste "touch and go" die middag. Ik kreeg lol in het landen met de Fokker S11. Vol vertrouwen had mijn instructeur zijn knieën opgetrokken. Daarop lagen zijn handen. Ik zag dat hij tevreden was over mijn laatste landingen.
Snelheid ok, flaps uit en langzaam kwam de grasstrip van Gilze Rijen weer naderbij. Afronden, uitvliegen en goed afvangen. Staartwielkisten als de S11 vragen om aandacht. Nauwelijks hadden de wielen de grond geraakt of de kist draaide scherp uit naar links. Ik hoorde een brul: "Rechthouden!!!!!!!!" Voeten rechts, knuppel rechts. De kist bleef draaien als een koppige ezel, die het vertikt nog een stap in de goede richting te zetten.
"RECHTHOUDEN, $%$$##±&%&%$#%#$#." Ik hield mijn adem in bij zoveel verbaal geweld. Zijn voeten vlogen naar het voetenstuur, de knuppel werd uit mijn handen gerukt. De stokdove ezel luisterde nog steeds niet. Een groot oranje landingsbord verdween met een klap onder de vleugel. "Wat deed je nou man, ik zei RECHTHOUDEN." De cockpit werd te klein voor zijn verwensingen. Motor uit!!! We stonden stil. Een brandweerwagen denderde op ons af.
Vanuit de cockpit zijn de wielen van een S11 duidelijk te zien. Het onderstel heeft iets weg van maandagmorgen knieën en steekt voor de vleugels uit. Toen het een ogenblik stil was zei ik: "De linkerband is lek." En inderdaad. Juist op het moment van de landing hadden we een klapband gekregen. Nieuwe band, de vleugel wat uitdeuken en klaar is Kees. De instructeur dacht er anders over. Mopperend en foeterend liep hij om de kist heen. Hij leek op de koppige ezel, die niet wilde luisteren. Enkele weken later mocht ik mijn resterende diensttijd als soldaat uitzingen.
.
|
